Love Hate

Title : Love Hate
Fandom : Naruto Shippuuden
Author : Captmini
Genre : Drama
Rate : P-15
Pairing : Naruto x Sasuke
Note :เนื่องในวันครบรอบ33ขวบท่านรุ่นเจ็ดค่ะ โฮคาเงะขวัญใจร้านราเม็ง ปล.เรื่องนี้AUน๊าาาา

 

 

‘นี่ฟังอยู่หรือเปล่านารูโตะ?’

 

“ครับ ฟังอยู่ครับ” ร่างสูงโปร่งเอ่ยเสียงยานคางตอบกลับคนในสาย หลังจากที่ฟังพี่อิทาจิคนรักสวดเขายกใหญ่เมื่อวันนี้เขาดันเล่นกับคิบะแล้วไปชนเก้าอี้เจ้าซาสึเกะน้องชายแฟนของเขาล้มจนหัวฟาดขอบโต๊ะด้านหลังเข้าน่ะสิ

 

 

 

 

แต่อย่าไปบอกใครเชียวว่าเขาตั้งใจชนมัน

 

 

 

มือซ้ายจับโทรศัพท์แนบกับหูฟังอิทาจิบ่นพลางมือข้างที่ว่างก็จิ้มลงบนตัวหนอนสีเขียวตัวอ้วนที่เพิ่งเก็บมาระหว่างทางกลับบ้าน เขาใช้เข็มแทงเข้าตามร่างกายของมันรวมถึงดวงตา มันดิ้นทุรนทุรายราวกับร้องขอความตาย มณีสีครามมองมันด้วยสายตาว่างเปล่าก่อนจะหยิบทิชชู่มาบดขยี้ร่างน้อยๆจนสิ้นใจตายแล้วโยนทิ้งลงถังขยะ

 

 

“พี่อิทาจิ ไว้บ่นพรุ่งนี้ได้มั้ย ผมง่วงแล้ว” ไม่ว่าเปล่านารูโตะยังหาวอัดไมโครโฟนใส่อีกคน

‘..อ่า เอางั้นก็ได้’

“เดี๋ยวพรุ่งนี้จะเข้าไปให้ทำโทษถึงบ้านเลยดีมั้ย? ฮ่าๆๆ”

‘ทะลึ่ง ..ฝันดีนารูโตะ” น้ำเสียงที่กลบความเขินอายไม่มิดเรียกรอยยิ้มคนฟังได้ไม่ยาก นารูโตะกดวางสายก่อนจะลุกขึ้นปิดไฟเพื่อเข้าสู่ช่วงเวลาแห่งการพักผ่อน

 

 

 

 

ซาสึเกะเห็นท่าทียิ้มน้อยยิ้มใหญ่ของพี่ชายขณะนั่งทานอาหารเช้าด้วยกัน พี่ของเขากดโทรศัพท์ยิกๆตลอดราวกับว่าคุยกับใคร .. หรือว่า…

 

“นีซังแอบคุยกับสาวไหนล่ะเนี่ย” เสียงหวานเอ่ยด้วยน้ำเสียงทะเล้นที่ไม่มีใครได้ยินบ่อยนัก

“ไม่ใช่สาวสักหน่อย” อิทาจิยิ้มน้อยๆให้เขาก่อนจะก้มหน้าก้มตาลงตามเดิม

“มีแฟนไม่เห็นบอกน้องสักคำ คุยนานหรือยังล่ะ?” มือขาวใช้ส้อมจิ้มเบคอนเข้าปากพลางมองพี่ชาย

“อาทิตย์ก่อนน่ะ รีบกินสิซาสึเกะเดี๋ยวไปสายหรอก”
ร่างเล็กไม่ได้ถามอะไรไปมากกว่านี้ แต่เขาเองก็รู้สึกแปลกใจไม่น้อยที่พี่ชายของเขามีแฟน ก็ที่ผ่านมาอิทาจิเอาแต่ก้มหน้าก้มตาเรียนอย่างเดียวจนขึ้นมหาลัย

 

 

ว่าใครเป็นคนกุมหัวใจพี่ชายเขาไว้นะ อยากรู้แฮะ

 

 

 

“เอาผ้าก็อตแปะหัวมาแบบนี้ก็เท่ดีว่ะซาสึเกะ ฮ่าๆๆ” คิบะหัวเราะร่วนเมื่อเห็นร่างบางเหยียบเข้าห้อง
ซาสึเกะเพียงแค่ส่งสายตาคาดโทษไปให้เท่านั้นไม่ได้ตอบกลับไปก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งที่ประจำตัวเอง

 

“เอ่อ .. เรื่องเมื่อวานน่ะ” ใบหน้าหวานหันไปตามเสียงเรียกจากโต๊ะด้านหลัง มองไอ้เจ้าคนเฟ่อะฟ่ะที่ชนเขาจนล้มได้แผลเมื่อวาน

 

“ไอ้งี่เง่าจอมเสร่อ” คำพูดเหน็บแนมส่งไปยังร่างโปร่งที่ยิ้มรับแห้งๆ “โทษทีนะซาสึเกะ”
ซาสึเกะล่ะหงุดหงิดที่สุดยามที่เห็นหน้าโง่ๆของคนด้านหลังฉีกยิ้มซื่อๆมาให้ แต่ทำไมเขาจะไม่รู้ล่ะว่านารูโตะน่ะเกลียดขี้หน้าเขาขนาดไหน แล้วเรื่องเมื่อวานเขาเงก็รู้ว่ามันตั้งใจล้มใส่เขาเช่นกัน

 

 

 

โคตรเสแสร้งเลยให้ตาย

 

 

 

 

 

 

“กลับมาแล้วคร้าบ”

 

 

“อ้าวซาสึเกะคุง วันนี้ทำไมกลับช้าล่ะลูก” มิโกโตะเอ่ยต้อนรับลูกชายด้วยรอยยิ้ม “อาหารเย็นเสร็จพอดีเลย เอากระเป๋าไปเก็บแล้วลงมาทานข้าวกันนะจ้ะ อ้อ เรียกพี่เค้ากับเพื่อนลงมาด้วยนะ”

 

 

เพื่อน? พี่ชิซุยมาบ้านเหรอ?

 

 

 

 

หลังจากจัดการตัวเองเรียบร้อยมือบางก็เลื่อนบานประตูห้องพี่ชายออกได้เพียงนิดเดียวภาพที่ลอดออกมาสู่สายตาก็ทำเขายืนนิ่งค้าง

 

ภาพตรงหน้าแม้จะมองเห็นด้วยตาข้างเดียวมุมภาพแคบๆก็มองออกได้ชัดเจนกับกิจกรรมเร่าร้อนข้างใน พี่ชายของเขายกตัวเองขึ้นลงบนตักชายคนหนึ่งรูปร่างคุ้นตา มือสีแทนบีบขยำสะโพกมนสอดประสานกับริมฝีปากที่ดูดดึงกัน ซาสึเกะแทบหยุดหายใจเมื่อมณีสีครามตวัดมองร่างเล็กที่ยืนช็อคอยู่ แม้จะเห็นอีกคนเพียงเสี้ยวหน้าแต่นารูโตะก็จำอีกฝ่ายได้

 

 

ซาสึเกะตัดสินใจเลื่อนประตูปิดลงก่อนจะลงไปทานข้าวกับแม่เพียงสองคนโดยให้เหตุผลว่าพี่อิทาจิติวหนังสือให้อีกคนอยู่ ระหว่างที่ร่างเล็กยืนล้างจานอยู่เสียงทุ้มก็ดังเข้ามาในโสตประสาท

 

“กลับแล้วนะครับคุณน้า ขอโทษที่รบกวนครับ”

“ไม่เป็นไรจ้ะ วันหลังมาอีกนะจ้ะ”

 

เป็นไอ้บ้านั่นจริงๆด้วย!

 

 

 

เช้าวันนี้ซาสึเกะมาโรงเรียนเช้ากว่าทุกวัน ตั้งแต่เมื่อวานเขาไม่ได้เอ่ยถามอะไรกับอิทาจิอีกในเมื่อสิ่งที่เห็นมันตอบแทนทุกอย่างที่เขาอยากรู้แล้ว เมื่อเปิดประตูเข้าห้องเรียนมาก็ต้องชะงักกับร่างสูงที่หมอบฟุบลงกับโต๊ะเรียน เมื่อมองนาฬิกาก็พบว่าเพิ่งจะหกโมงครึ่ง ซาสึเกะเดินตัวห่อลีบไปนั่งที่ตัวเองด้านหน้าอีกคนอย่างเงียบๆ

 

 

นี่เขากำลังกลัวอะไรอยู่?

 

 

ครืด

 

“อ้าว ซาสึเกะ” เสียงขาเก้าอี้ครูดกับพื้นจนเกิดเสียงปลุกชายผมทองขึ้นจากนิทรา ดวงตาคมจ้องแผ่นหลังเล็กอย่างงัวเงียก่อนจะลุกบิดกายแล้วลากเก้าอี้ไปนั่งข้างๆอีกคนโดยหันหน้าเข้าหา

 

“แผลหายดีแล้วเหรอ?” มือหนาถือวิสาสะเสยผมด้านหลังของเขา ซาสึเกะตัวแข็งทื่อเมื่อภาพเมื่อวานซ้อนทับเข้ามาในหัว

 

มือที่เสยผมเขาตอนนี้ เมื่อวานมันบีบตามเนื้อกายพี่ชายเขาจนแดงช้ำ

 

ริมฝีปากที่เอื้อนเอ่ยคำพูดตอนนี้ เมื่อวานมันดูดดึงปากพี่ชายเขาจนเกิดเสียงน่าอาย

 

ดวงตาว่างเปล่าในตอนนี้ เมื่อวานมันแผดเผาเขาจนแทบไหม้

 

“..ยุ่ง” เสียงหวานตอบหากแต่สายตายังคงเบนไปทางอื่น

“ทำตัวไม่ถูกสินะ” นารูโตะพูดขึ้นเมื่อจับทางได้

“พูดอะไร?” คราวนี้ซาสึเกะหันมามองคนข้างกายตรงๆ เขาเกลียดคนรู้ทันที่สุดแต่ก็แกล้งไขสือ

“ฉันนึกว่าเมื่อวานเราสบตากันเสียอีก พี่ชายนายนี่สุดยอดไปเลย” เสียงทุ้มเบาลงราวกับว่ากระซิบ หากแต่ใบหน้ายังคงยิ้มสดใสตามแบบฉบับ

 

ซาสึเกะหน้าเริ่มขึ้นสีจางๆ เขาไม่เคยรับมือกับสถานการณ์แบบนี้มาก่อน รู้สึกแปลกที่ต้องมาพูดเรื่องเกี่ยวกับเซ็กส์กับคนที่ไม่สนิทชิดเชื้อกัน ยิ่งคนในบทสนทนามีพี่ชายของเขาที่เห็นหน้ากันทุกวันด้วยแล้วเขายิ่งทำตัวไม่ถูก มือไม้ที่ไม่รู้จะวางไว้ตรงไหนยกมาเกาะกุมไว้หน้าตัก กะพริบตาปริบๆมองอีกฝ่าย
นารูโตะเองก็รู้สึกได้ถึงท่าทีที่เปลี่ยนไปของอีกฝ่ายโรคซาดิสต์จึงกำเริบอยากแกล้งจนกว่าคนถูกกระทำจะร้องไห้ก็ตีตื้นขึ้นมา ไวเท่าความคิด มือหนาคว้าหมับที่มือเล็กบนตักเฉียดส่วนอ่อนไหวของอีกคน ซาสึเกะสะดุ้งสุดตัวก่อนจะสะบัดมือสีแทนออกอย่างตกใจ แต่มือปลาหมึกก็ยังไล่จับข้อมือทั้งสองข้างของเขาไม่หยุดจนซาสึเกะต้องหมุนตัวหันหลังให้ก่อนจะซุกมือไว้แนบแผ่นอก

 

“กลัวฉันเหรอ?” นารูโตะยังคงรุกไม่เลิก กายกำยำลุกกอดอีกคนจากทางด้านหลังก่อนที่มือแกร่งจะเอื้อมไปจับข้อมือที่ซุกแอบเขาอยู่

“เอาหน้าออกไป” ซาสึเกะควบคุมเสียงตัวเองไม่ให้สั่นตามความประหม่าของตัวเองเมื่อรู้สึกได้ว่าใบหน้าของแฟนพี่ชายเขากำลังซุกอยู่ที่ซอกคอ

“นายกลัวฉัน”

“ไม่ใช่!”

“ใช่ นายกลัว”

 

นารูโตะยังคงย้ำจุดเดิม จุดที่ทำให้เขาดูตัวเล็กกว่าหมอนั่นแล้วปล่อยให้มันวางอำนาจใส่เขา ซาสึเกะกำมือแน่นก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับคนด้านหลัง ตัดสินใจยื่นหน้าเข้าใกล้ริมฝีปากอุ่นนั่น ก่อนที่ริมฝีปากทั้งคู่จะประกบกันซาสึเกะชะงักค้างเมื่อเห็นรอยยิ้มอีกฝ่ายเหยียดขึ้นราวกับเป็นผู้ชนะ

 

 

ใช่ เมื่อกี้เขาแพ้ มันจงใจแกล้งปั่นหัวเขาเพราะรู้ว่าเขาไม่กล้า มันรู้ว่าจุดอ่อนของเขาคือพี่ชายตัวเอง

 

 

“หึ” นารูโตะแค่นเสียงในลำคอก่อนจะลากเก้าอี้กลับไปที่เดิมฟุบหน้าลงกับแขนตัวเองทำราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ซาสึเกะกลับได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาข้างนอก

 

 

.. ไอ้ความรู้สึกที่อยากโดนสัมผัสแม้ใจมันจะต่อต้านนี้มันคืออะไรกัน ..

 

 

FIN.

ฉลองวันเกิดท่านรุ่นเจ็ดค่ะ แฮปๆปี้ๆนะคะท่าน รักส์ หลายคนคงจะเอ๊ .. นังนี่มันแต่งอะไรจบแล้วหรองงอ่ะงงไรงี้ บอกตรงๆเลาก็งงค่าว่ากูแต่งอัลไล *me//เข่าทรุดล้องห้าย*

Advertisements