MINDER

Title : Minder

 

Fandom : Yuri!!! On ice

 

Author : Captmini

 

Rate :  PG

 

Pairing : Yuri Katsuki x Yuri Plisetsky

 

Note : เมื่อวิคเตอร์แฟนหนุ่มของผมที่นานๆจะได้เจอกัน มาคราวนี้เอาหลานตัวน้อยจากรัสเซียมาฝากเลี้ยงชั่วคราวด้วย?!

 

 

 

 

 

 

 

คัตสึกิ ยูริ ลุกขึ้นจากเตียงตั้งแต่เช้าเพื่อทำความสะอาดห้องและเตรียมอาหารหลังจากที่ได้รับโทรศัพท์จากวิคเตอร์แฟนหนุ่มชาวรัสเซียว่าจะบินมาหาที่ญี่ปุ่น หลังจากที่ไม่ได้เจอกันมาเกือบปี ยังไม่ทันที่เขาจะได้ดีใจวิคเตอร์ก็ดันบอกว่าจะพาหลานชายวัยห้าขวบมาด้วย แผนการฮันนีมูนต้อนรับกลับก็ถูกพับเก็บทันที …

 

 

เสียงกดกริ่งดังขึ้นผมมองไปที่ประตูอย่างตื่นเต้น ความคิดถึงเอ่อล้นจนแทบกลั้นไม่ไหว สองขารีบก้าวไปเปิดประตูเพื่อพบคนที่รอมาเกือบทั้งปี ทันทีที่ประตูเปิดออกเขาชะงักเล็กน้อยที่เห็นแฟนหนุ่มอุ้มเด็กน้อยที่หลับไว้ด้วยแขนขวาแข็งแรง วิคเตอร์ดูอบอุ่นสุดๆเมื่อตอนอยู่กับเด็ก นั่นคือสิ่งที่เขาคิด

 

“ไฮ” วิคเตอร์ทักทายเขาหลังจากยกกระเป๋าเข้ามาด้านในด้วยรอยยิ้มแบบทุกครั้งที่เจอกัน ผมส่งยิ้มกลับก่อนจะหันไปสนใจเด็กชายตัวน้อยผมสีบลอนด์สว่าง ศีรษะเล็กทุยนอนหลับซบกับไหล่กว้างของวิคเตอร์ ใบหน้าหล่อคมตามแบบเชื้อชาติหันหน้าเข้าหาเด็กน้อยก่อนจะเป่าลมใส่เบาๆ เด็กน้อยผงกหัวขึ้นมาทั้งๆที่ดวงตาปิดสนิทก่อนจะยกมือป้อมขึ้นขยี้ดวงตา วิคเตอร์จับมือน้อยๆนั้นออกก่อนจะฝังจมูกลงกับแก้มยุ้ยนุ่มนิ่ม เด็กน้อยส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอเล็กน้อยก่อนจะหันมองรอบๆ

 

ทันทีที่ผมได้เห็นใบหน้าของหลานชายของวิคเตอร์แบบชัดเจนก็ถึงกับตะลึง ใบหน้าของเด็กชายช่างดูเหมือนตุ๊กตายิ่งนัก ผมสีบลอนด์ถูกตัดสั้นซอยด้านในเล็กน้อยเป็นทรงบ็อบกะลาดูน่ารัก ขนาดตัวก็เล็กเกินกว่าจะเชื่อได้ว่าอายุห้าขวบแล้ว ดวงตาสีมรกตง่วงงุนกวาดมองไปรอบๆ ดูเหมือนว่าเด็กน้อยจะเจอบุคคลแปลกหน้าอย่างเจ้าของห้องเสียแล้ว สายตาที่ดูไม่เป็นมิตรถูกส่งมายังผมที่ยืนตัวแข็งทื่อ

 

“ฮ่าๆๆ ดูเหมือนว่าหลานฉันจะแปลกใจที่เห็นนายนะ แบบว่าเขาไม่เคยเห็นคนเอเชียน่ะ” วิคเตอร์หัวเราะเมื่อเห็นท่าทีของทั้งสอง วิคเตอร์หันไปสื่อสารอะไรบางอย่างกับเด็กน้อยด้วยภาษารัสเซียที่ผมไม่เข้าใจ จากนั้นร่างสูงของชายรัสเซียก็วางเจ้าก้อนกลมในอ้อมแขนลงกับพื้นทำให้ผมตระหนักว่าเด็กนี่สูงกว่าเข่าของเขาแค่นิดเดียวเอง..

 

“สวัสดีฮะ ป๋มชื่อยูริ” เสียงเล็กๆพูดภาษาอังกฤษด้วยสำเนียงแปร่งๆ  หลายครั้งที่เวลาวิคเตอร์เมาก็จะพูดภาษาอังกฤษสำเนียงรัสเซียหรือไม่ก็พ่นภาษาบ้านเกิดใส่เขาไปเลยทำให้เขาพอจะฟังเด็กน้อยรู้เรื่องอยู่บ้าง มือป้อมๆยื่นออกมาแม้ดวงตาจะยังคงไม่เป็นมิตรก็ตาม

 

“สวัสดี ฉันก็ชื่อยูริเหมือนกัน” ผมพูดภาษาอังกฤษตอบกลับช้าๆเพื่อให้หนูน้อยยูริเข้าใจก่อนจะยื่นมือไปจับมือเด็กตัวเล็ก หนูน้อยสะบัดมือจากผมแล้วเดินไปสำรวจรอบๆห้องอย่างสนใจ วิคเตอร์หัวเราะแหะๆก่อนจะหิ้วข้าวของไปเก็บ

 

 

 

มื้อเย็นจบลงด้วยดี หนูน้อยยูริดูท่าจะชอบอาหารญี่ปุ่นไม่น้อย หลังจากที่วิคเตอร์พาหลานชายเข้านอนเรียบร้อยก็ถึงเวลาของผู้ใหญ่เสียที…  ร่างสูงเข้าทาบทับคนใต้ร่างจนเนื้อตัวเบียดเสียดกัน ทั้งคู่แลกจูบกันอย่างดูดดื่มด้วยความโหยหา ขณะที่ลิ้นร้อนกำลังสอดประสานกันนั้นเสียงเล็กๆก็ดังขึ้นข้างเตียง

 

“วิคเจ้อ เก๊านอนไม่หลับ”

 

 

 

เราทั้งสองเด้งตัวผละออกจากกันจนผมแทบตกขอบเตียง ก่อนจะหันไปมองคาดโทษไปยังไอ้คนที่มันลืมล็อคประตู ทั้งสองคุยกันเสียงงุ้งงิ้งกันเป็นภาษาบ้านเกิด ดูเหมือนว่าวิคเตอร์จะให้หลานชายตัวดีกลับไปนอนแต่เจ้าตัวดันไม่ยอมกลับคนเดียว มือนุ่มนิ่มดึงแฟนหนุ่มของเขาราวกับว่าต้องการให้วิคเตอร์ไปนอนด้วย ใบหน้าน่ารักงอง้ำคล้ายจะร้องไห้ วิคเตอร์หันมามองที่ผมอย่างขอความเห็นใจ

 

 

ก็ได้ …

 

 

“คุณวิคเตอร์ไปนอนกับยูริคุงเถอะครับ”

 

 

แล้วก็สาบานได้ว่าเขาเห็นไอ้เด็กฝรั่งนี่มันหันมายิ้มเยาะใส่เขาด้วย ใครสอนมาล่ะเนี่ย!!

 

 

 

.

.

.

.

.

 

 

 

“วิคเตอร์ไปก่อนนะ”

“ม่ายอาว วิคเจ้อไม่ไป”

“วิคเตอร์ไปแปปเดียวครับ”

“เก๊าไม่ให้ไป!!”

 

 

ผมมองแฟนหนุ่มที่กำลังจะกลับไปสะสางปัญหาครอบครัวที่รัสเซียโดยมีลูกแมวตัวอ้วนเกาะขาไว้ แม้เขาจะฟังไม่รู้เรื่องแต่ก็พอดูออกว่าเจ้าตัวที่พันแข้งพันขาน่ะไม่ยอมจากวิคเตอร์แน่ๆ ต้องเข้าไปช่วยไกล่เกลี่ย(?)เสียแล้วเพราะวิคเตอร์ต้องใช้เวลาเดินทางไปสนามบินอีก

 

“ยูริโอะอยู่กับฉันไปก่อนนะ เดี๋ยววิคเตอร์มารับ”

“เก๊าชื่อยูริ!! เก๊าจะไปกับวิคเจ้อออ”

 

ผมเงยหน้ามองวิคเตอร์ก่อนจะพยักหน้าให้กันเบาๆ ผมรีบแกะมือป้อมที่กำกางเกงชายหนุ่มไว้ก่อนจะรวบตัวหนูน้อยเข้ากอดแน่น วิคเตอร์พูดอะไรบางอย่างแล้วเดินออกไป ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวล พอประตูปิดลงเด็กชายตัวน้อยก็ออกแรงขัดขืน  มือน้อยทั้งตีทั้งตบผมจนแว่นแทบหลุด เสียงเล็กหวีดร้องหาวิคเตอร์ไม่หยุด น้ำตาเริ่มปริ่มขอบจนผมอดสงสารไม่ได้ วิธีทำให้เด็กสงบเขาทำกันยังไงนะ!?

 

นึกออกแล้ว!!

 

 

ทันใดนั้นความคิดหนึ่งก็แล่นเข้าหัว เขาไม่รอช้าช้อนตัวเด็กน้อยขึ้นในลักษณะคว่ำหน้า ก่อนจะจับเด็กน้อยเหวี่ยงขึ้นลงไปมาในอากาศ “ฟิ้ววว ฟิ้ววว เครื่องบินเหินฟ้าแล้ววว” ไม่รู้ว่าได้ผลไหม แต่ยูริโอะเปลี่ยนจากร้องไห้กระจองงอแงเป็นเสียงกรี๊ดแสบแก้วหูแทน และดูเหมือนว่าน้ำตาจะหยุดไหลแล้วเขาจึงเหวี่ยงเด็กน้อยไปเรื่อยๆจนได้ยินเสียงหัวเราะออกมาพร้อมกับเสียงกรี๊ดชอบอกชอบใจ

 

หลังจากยูริโอะสงบลงแล้วเด็กนั่นก็ไปนั่งต่อเลโก้อยู่กลางห้องโดยไม่พูดไม่มองเขาสักนิด สงสัยยังโกรธอยู่ ดังนั้นเขาจึงเดินไปนั่งแหมะลงด้านหลังแล้วใช้นิ้วจิ้มที่ต้นแขนนุ่มนิ่มเบาๆ ยูริโอะชักแขนหนีแล้วส่งเสียงฮึดฮัดใส่เมื่อถูกรบกวนผมจึงปล่อยเขาเล่นคนเดียวต่อไป

 

ใจร้ายจังนะเด็กคนนี้

 

 

 

 

 

 

 

เมื่อถึงเวลาอาหารเย็น ผมทำอาหารญี่ปุ่นง่ายๆให้ยูริโอะ มือป้อมๆจับช้อนยาวสำหรับตักน้ำซุปสาหร่ายเข้าปากแบบเงอะงะ พอใกล้จะถึงปากสาหร่ายก็ร่วงกลับคืนสู่ถ้วยบ้าง บ้างก็น้ำซุปดีดเข้าตาตัวเองจนท้อใจน้ำตาซึม ผมแอบสังเกตุว่าเขาช้อนดวงตาแป๋วแหววขึ้นมองผมอย่างขอความช่วยเหลือ ผมหัวเราะในท่าทีของเขาอย่างเอ็นดูก่อนจะหั่นเนื้อหมูชิ้นเล็กๆพอดีคำกับปากเด็กน้อยป้อนให้เขาแทน ยูริโอะดูจะชอบหมูย่างมากกว่าน้ำซุปสาหร่ายผมจึงป้อนเขาไปอีกคำ แต่คราวนี้ดูเหมือนว่าเจ้าตัวจะเคี้ยวช้าๆแล้วเปลี่ยนมาเป็นอมไว้แทน

 

“ยูริโอะ อมเนื้อหมูไว้แบบนั้นเดี๋ยวฟันผุนะครับ”

“……………” เด็กน้อยไม่ตอบโต้อะไรแต่กลับหันไปสนใจลวดลายสลักบนด้ามช้อนแทน

“ยูริโอะ” ผมกดเสียงต่ำดุเขา

“ก็มันหวาน เก๊าไม่อยากกลืนมันง่า”

 

 

 

เนื่องจากว่าเรานั่งทานข้าวบนโต๊ะญี่ปุ่นเล็กๆกันผมจึงขยับตัวไปหาเขาได้ง่ายก่อนจะส่งนิ้วเข้าปากเด็กน้อยในยามเผลอ แม้หนูน้อยจะตกใจแต่ก็ยังพยายามใช้ลิ้นดันเนื้อหมูในปากไปซ่อนไว้ใต้ลิ้น ผมใช้มือข้างที่ว่างล็อคศีรษะทุยไว้ก่อนจะควานนิ้วงัดเนื้อหมูใต้ลิ้นเล็กๆออกมาสำเร็จ ยูริโอะลงไปนอนร้องไห้กับพื้นอีกครั้ง และอีกครั้ง

 

 

เรื่องนี้มันสะเทือนใจนายขนาดนั้นเลยเหรอ…

 

 

 

 

 

หลังทานมื้อเย็นเสร็จผมก็ต้องทำหน้าที่ที่วิคเตอร์ทำก็คืออาบน้ำให้หนูน้อย เขาเคยได้ยินมาว่าเด็กวัยนี้ชอบหยิกหัวนมผู้ใหญ่เพราะมันเหมือนมีเม็ดอะไรมาแปะ เขาไม่รู้ว่าวิคเตอร์รับมือยังไงแต่สำหรับคนเลี้ยงเด็กใหม่แบบเขานั้น…  *แปะพลาสเตอร์บนหัวนม*

 

หลังจากถอดแว่นจัดการพันผ้าขนหนูรอบเอวตัวเองเรียบร้อยแล้วก็ถึงเวลาวิ่งเล่นไล่จับเสียที ยูริโอะวิ่งหนีเขาเหมือนรู้ทันว่าจะพาไปอาบน้ำ แต่อย่างว่าแหละขาสั้นๆจะไปเร็วกว่าขายาวๆได้ยังไง หึหึ ผมคว้าตัวยูริโอะไว้ก่อนจะหนีบใส่เอวเข้าห้องน้ำโดยที่เจ้าตัวเล็กแผดเสียงโวยวายมาตลอดทาง ผมถอดเสื้อผ้าให้เขาอย่างรวดเร็วจากนั้นก็อุ้มเด็กน้อยในอ้อมแขนลงแช่น้ำอุ่นพร้อมทั้งตัวเองด้วย

 

“นี่ๆ” เสียงเล็กเอ่ยเรียกเขาขณะที่เขากำลังเทแชมพูใส่ศีรษะทุยเล็กโดยที่มีหมวกกันแชมพูเข้าตาเด็กสวมรอบหัวอยู่ ผมครางเสียงต่ำในลำคอตอบรับเบาๆแล้วร่างป้อมก็พูดต่อ

“คืนนี้เก๊าไม่แปรงฟันนะ”

“ไม่ได้ครับ”

“ง่า ก็เก๊าอยากทำแบบที่เห็นเมื่อคืนนี่นา” เสียงเล็กดังแง้วๆแต่ก็ทำให้ผมชะงัก . . .

“เมื่อคืน…”

“วิคเจ้อเล่าให้เก๊าฟังแล้ว!”

“ว่าไงนะ!!” ผมถึงกับตาโต วิคเตอร์เล่าให้เด็กฟังงั้นเหรอเนี่ย!!

“วิคเจ้อบอกว่ายูริลืมแปรงฟันก็เยยดูดขี้ฟันให้” …………..ดูดขี้ฟัน ผมควรจะโล่งใจหรือกังวลใจดีที่วิคเตอร์สอนหลานแบบนี้…

 

“อ่อ”

“ยูริทำให้เก๊าบ้างสิ!!” แก้มป่องๆพองลมอย่างน่ารัก แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาชื่นชมลูกใครทั้งนั้น ไอ้เด็กนี่………….

“ไม่ได้ ยูริโอะต้องแปรงฟันนะครับ” ผมจับเด็กน้อยหันมาประจันหน้ากับผมก่อนจะเกาผมสีบลอนด์ทองของเด็กน้อยจนฟองเต็มหัว แต่แล้วแขนน้อยๆทั้งสองก็ยกขึ้นเกาะคอของผมแล้วยื่นหน้าเข้าใกล้ ปากเล็กที่ห่อขอจุ๊บๆจากคุณพ่อคุณแม่ในแบบของเด็กเคลื่อนมาทางเขา ได้..

 

จุ๊บ

 

เขาจุ๊บแรงๆที่ปากเล็กสีชมพูด้วยความหมั่นเขี้ยวจนยูริโอะหน้าหงายไปด้านหลังเล็กน้อย

 

“ม่ายช่ายแบบนี้ เก๊าจำได้นะ!” นั่น…จำได้อีกต่างหาก เขาแสร้งทำหูทวนลมแล้วบีบแชมพูเด็กเพิ่มจนไม่ทันได้สังเกตุว่าดวงตาที่ถูกปีกหมวกอาบน้ำบังอยู่กำลังจดจ้องไปที่พลาสเตอร์อย่างสงสัยต้องใจ

 

ปึ๊ด

 

“!!!” มือป้อมกระชากแผ่นพลาสเตอร์ออกอย่างรวดเร็วด้วยใบหน้าแสนบริสุทธิ์ ไม่มีแม้แต่เสียงร้องเพราะเขาคิดว่าก้อนเสียงนั้นกลับเข้าคอไปแล้ว เจ็บจนร้องไม่ออก … ทันทีที่หัวนมถูกกระชากด้วยแผ่นกาวร่างทั้งร่างก็สะดุ้งจนน้ำอุ่นกระฉอกออกนอกอ่าง ยูริโอะเองก็ตกใจสะดุ้งตามจนต้องลุกขึ้นยืนน้ำตาคลอทั้งๆที่ฟองยังเต็มหัว

 

 

คนที่ควรน้ำตาไหลน่ะมันฉันไม่ใช่หรือไงยูริโอะ T-T

 

 

 

ผมทายาต้อยหัวนมตัวเองอย่างช้ำใจหน้ากระจกโดยมีเจ้าตัวก่อการร้ายนอนดูไดโนเสาร์บาร์นี่สบายใจเฉิบอยู่บนเตียงของเขา เสียงหัวเราะคิกคักดังขึ้นเมื่อตัวละครทำท่าทีตลกๆ ผมใส่เสื้อแล้วหันไปเช็ดแว่นเก็บใส่กล่องทำนู่นทำนี่ไปเรื่อยฆ่าเวลาให้การ์ตูนจบๆไปเพราะไม่อยากไปนอนดูของแบบนี้เท่าไหร่ เมื่อถึงเวลาผมก็ปิดทีวีโดยมีเสียงเล็กๆโวยวายอยู่ไม่ห่าง ใบหน้าเด็กชายที่ดูงดงามราวกับตุ๊กตาบึ้งตึงเมื่อถูกขัดใจ และแล้วสิ่งที่ไม่อยากให้เกิดก็เกิดขึ้น…

 

 

นั่นคือเด็กนี่กำลังร้องแหกปากหาวิคเตอร์

 

 

 

เสียงแหลมแผดร้องไห้งอแง ยิ่งเขาปลอบก็ยิ่งร้องยิ่งดีดดิ้นถีบเท้าเอาแต่ใจมากขึ้น เขาเลยทำได้แค่นอนมองเด็กน้อยนอนคว่ำหน้าร้องไห้เสียงระงมกับหมอนใบใหญ่อย่างหมดหนทาง สักพักได้ยินเสียงอึกอักดังมาจากเด็กตัวเล็ก เมื่อนึกขึ้นได้ก็รีบช้อนตัวยูริโอะจับนั่งตักตัวเองทันทีก่อนจะส่งก้านนิ้วแข็งแรงบีบปลายจมูกเล็กเบาๆ

 

“สั่งน้ำมูกออกมาเร็ว!” ยูริโอะทำตามอย่างว่าง่ายเพราะเริ่มหายใจติดขัด เขารีบพาหนูน้อยไปล้างหน้าทำความสะอาดก่อนจะกลับมานั่งบนเตียงอีกครั้งโดยที่ครั้งนี้เขานอนประกบหลังอยู่ติดๆ  ยูริโอะหลับตาที่บวมแดงช้ำลงอย่างอ่อนล้าแล้วเข้าสู่ห้วงนิทราไป เขาลูบผมนุ่มนั้นอย่างเบามือ ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปเท่าไหร่แล้วแต่เขายังข่มตาไม่หลับเสียที

 

สายตาทอดมองไปยังเด็กน้อยข้างกายที่หลับปุ๋ยไม่รู้ประสีประสา เขาถือวิสาสะรวบตัวยูริโอะเข้าอ้อมกอดโดยพลิกตัวนุ่มนิ่มหันหน้าเข้าใส่ เปลือกตาลืมขึ้นเล็กน้อยเผยให้เห็นมณีมรกตที่ฉายออกมาสู่สายตา ก่อนเสียงเล็กพูดอู้อี้เป็นภาษารัสเซียที่เขาฟังไม่ออกแล้วขืนตัวออกไปนอนข้างกายเขาดังเดิมแทน รอยยิ้มผุดขึ้นน้อยๆอย่างเอ็นดู

 

 

โตไวๆนะยูริโอะ!!

 

 

 

 

FIN.

Advertisements