Tribute 2/3

​Title : Tribute

 

Fandom : Naruto Shippuuden

 

Author : Captmini

 

Genre : Drama

 

Rate : R

 

Pairing : Naruto x Sasuke

 

Note : ฟิคกินเด็กนี่มันยอดเยี่ยมจริงๆ *me//นอนบ่นในคุก*

“ราชันย์ต้องการอยู่กับภรรยาและลูกๆของท่านตามลำพัง ไม่ต้องการให้ใครมารบกวนครับ”

ความคิดเขาตีกันไปหมด พยายามหาจุดเชื่อมโยงคำพูดของคาคาชิกับสิ่งที่เขาได้พบเจอ สิ่งที่ซาสึเกะรู้คือนารูโตะเป็นประมุขแห่งโคโนฮะ เป็นชายเกิดในตระกูลสูงส่ง เป็นชายที่ครอบครองชีวิตจิตใจรวมทั้งร่างกายของเขา เขาเองรู้ว่าบางครั้งราชันย์ก็ร่วมเตียงกับหญิงงาม แต่ร่างเล็กไม่เคยเห็นเด็กมาวิ่งเล่นที่นี่เลยสักครั้ง 

เหมือนคาคาชิดูสีหน้างุนงงที่พยายามจะเข้าใจของซาสึเกะออก ชายร่างกำยำผายมือหนาไปทางประตูเดิมที่ร่างเล็กจากมา
“เชิญกลับเข้าไปพักผ่อนเถอะครับ อยู่ข้างนอกนานๆผมเกรงว่าคุณหนูจะเป็นหวัด” คาคาชิเอ่ยเสียงนุ่มนวลแม้ประโยคจะแกมบังคับก็ตาม
“เล่าเรื่องลูกเมียของเขาให้ฉันฟังที” 

“ราชันย์ไม่อนุญาตให้ผมพูดมากไปกว่านี้ครับคุณหนู โปรดกลับเข้าไปในที่ที่ท่านควรอยู่”

“หึ ไม่มีที่ไหนให้ฉันอยู่ทั้งนั้นแหละ” แม้แต่บ้านตัวเองเขายังไม่ต้อนรับกลับเลย
คาคาชิถือวิสาสะใช้มือแตะหลังซาสึเกะเบาๆดันตัวหมุนกลับก่อนจะใช้มือข้างที่ว่างผลักประตูไม้แกะสลักอย่างประณีตบานใหญ่ “ราตรีสวัสดิ์ครับ”

แสงตะวันที่เคยสาดส่องลงมาเฉกเช่นทุกเช้าของฤดูร้อน วันนี้กลับถูกเมฆฝนบดบัง เงาฝนปกคลุมไปทั่วทั้งแคว้น เสียงฟ้าคำรามเริ่มดังตามสภาพอากาศที่วิปวิต ก่อนห่าฝนจะเทลงมาแบบไม่ลืมหูลืมตา นับว่าโชคดีที่เขามีลางสังกรณ์ถึงฝนฟ้าพายุจึงจัดการย้ายกระถางดินเผาที่ปลูกกุหลาบขาวไปไว้ในโดมแก้วที่เป็นสวนดอกไม้พืชพรรณสีสวย นารูโตะไม่ค่อยได้เข้ามาที่นี่นักเพราะแพ้เกสรดอกไม้ แต่เพื่อสิ่งสำคัญแล้วเขาจึงมาเหยียบที่นี่
เพียงเพื่อปกป้องกุหลาบที่แสนจะอ่อนโยนและบอบบางสุดน่าเวทนาเหล่านี้

กุหลาบที่เติบโตจากเมล็ดและเถ้ากระดูกของฮินาตะกับลูกๆของเขา

.

.

.

สิบปีก่อน

ราชันย์หนุ่มในวัยยี่สิบสองปีกำลังนอนตักหญิงคนรักพร้อมกับลูบท้องที่ใหญ่โตของเธอด้วยความรักใคร่

“เธอว่าลูกของเราจะเป็นหญิงหรือชายฮินาตะ?”

“อ่า .. คงจะผู้หญิงมั้งคะ” เธอตอบก่อนจะลูบผมสามี

“เหรอ? ฉันว่าผู้ชายแน่ๆ เอาแบบนี้ไหม ถ้าเด็กเป็นผู้ชายฉันจะขอปั๊มคนที่สองคืนที่คลอดเลยเป็นไง” ราชันย์หนุ่มดีดตัวนั่งก่อนจะเอ่ยน้ำเสียงจริงจัง ฮินาตะได้ยินดังนั้นก็หน้าแดงลมแทบจับ

“น..นารูโตะคุง แบบนั้นไม่ได้นะคะ!”

“ฮ่าๆๆๆ เธอนี่มันตลกดีจริงๆให้ตาย” นารูโตะขำกับท่าทางหญิงคนรักถึงกับลงไปนอนหัวเราะบนพื้นชนิดที่ว่าไร้มาดราชันย์ เธอคงจะคิดว่าเขาพูดจริงสินะ ตลกชะมัด

ยามที่ได้อยู่กับคนที่รัก เขาก็เป็นเพียงแค่ อุสึมากิ นารูโตะ ..

แล้ววันที่โหดร้ายก็มาถึง

เสียงกรีดร้องปานใจจะขาดของฮินาตะเสียดแทงเข้าจิตใจของผู้ที่เป็นสามี เขาเดินวนไปวนมาหน้าห้องเหมือนหนูติดจั่น ยิ่งเสียงกรีดร้องดังมากเท่าไหร่ใจของประมุขก็เริ่มเสีย ผู้ช่วยหมอทำคลอดวิ่งเข้าวิ่งออกเพื่อหาอุปกรณ์หายากันให้วุ่นวาย เมื่อไหร่วินาทีเลวร้ายนี้จะจบเสียที!
“กรี๊ดดดดดด”

สิ้นเสียงหวีดร้องของฮินาตะทุกอย่างก็เงียบสงบ ไม่มีแม้กระทั่งเสียงเด็กร้อง 

“โอ้..ไม่เอาน่า” นารูโตะสบถเบาๆก่อนจะสบัดหัวไล่ความคิดแย่ๆไปแล้วรีบตรงดิ่งเข้าไปหาภรรยาและลูก

สิ่งที่เห็นคือพรมที่ปูพื้นห้องถูกย้อมด้วยสีแดงฉาน บนเตียงมีร่างของภรรยาและลูกๆฝาแฝดหญิงชายที่ไร้ลมหายใจนอนเคียงกัน ดวงตาของฮินาตะเบิกโพลงแลดูน่าเวทนา ภาพตรงหน้าทำเอาราชันย์หนุ่มเข่าอ่อนทรุดลงไปกับพื้น ก่อนจะก้มใช้หน้าผากแตะสัมผัสกับเลือดที่ไหลนองพรม มือหนากำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ร่างกายกำยำหอบหายใจสั่นเทิ้มด้วยแรงอารมณ์ 
“องค์ราชันย์ กระหม่อมพยายามแล้-”

“ออกไป!!! พวกแกออกไปให้หมด!!!”

“ได้โปรดยกโทษให้-”

“รีบไสหัวไปก่อนที่ฉันจะฉีกเนื้อพวกแกซะ ไป!!!!!”

เสียงคำรามเกรี้ยวกราดออกจากลำคอแกร่ง ใบหน้าหล่อเงยจากพรมที่ถูกย้อมเป็นสีแดงจนติดใบหน้าของนารูโตะและอัญมณีสีครามที่บัดนี้กลายเป็นสีแดง แววตาเปลี่ยนไปเป็นสัตว์ป่าจนดูสยดสยองหันไปตวาดใส่ข้าราชบริพาน เล่นเอาทุกชีวิตแตกหนีกระเจิงออกมาก่อนคาคาชิจะรีบเข้ามาล็อคประตูจากด้านนอกเพราะรู้ว่าหลังจากนี้อะไรจะเกิดขึ้น ถือว่าโชคดีที่ห้องนี้ไม่มีหน้าต่างนะ ..

 ราชันย์ในตอนนี้จิตหลุดถูกปีศาจที่อยู่ในร่างครอบงำเป็นที่เรียบร้อย เขากระชากผ้าม่านที่แขวนไว้ที่ประตู ล้มพังข้าวของทุกสิ่งทุกอย่างในห้องจนเละไม่เป็นท่า ยกเว้นร่างไร้วิญญาณทั้งสามคนที่ปีศาจตนนี้ไม่แตะต้องเลย ถึงตอนนี้สภาพจะเป็นสัตว์ร้าย แต่จิตใต้สำนึกมันก็รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ถึงสูญเสียสิ่งสำคัญไป นารูโตะพยายามสงบจิตใจตัวเองเพื่อไล่ปีศาจออกไป 

ไม่ เขาจะไม่เป็นที่หวาดกลัวของใครต่อใครเหมือนที่เคยเป็นอีกแล้ว
เขาเคยเป็นปีศาจ จนกระทั่งได้เจอกับฮินาตะ … และตอนนี้เธอจากไปพร้อมแก้วตาดวงใจทั้งสอง

จากนั้นมาชีวิตเขาก็กลับไปอีหรอบเดิม ใช้เวลานานกว่าจะเป็นผู้เป็นคนเหมือนกับคนอื่นได้ แต่ก็ใช่ว่าจะกลับไปยิ้มง่ายเฉกเช่นตอนมีฮินาตะอยู่ด้วยเหมือนเดิม

.

.

.
กว่าฝนจะหยุดตกก็กินเวลาไปจนมืดค่ำ นารูโตะที่กลับมาจากห้องทำงานเดินตรงไปทางกระถางกุหลาบขาวก่อนจะถลกแขนเสื้อลวกๆทยอยขนกระถางกลับสวนป่าดังเดิม 
“ให้ผมช่วยไหม?” เสียงหวานเอ่ยเบาๆทางด้านหลัง ไม่ต้องหันไปดูก็รู้ว่าเจ้าของเสียงงี่เง่าน่ารำคาญนี้เป็นใคร

ก็ไอ้เด็กเปรตที่ชอบใจตอนเขาเล่นแรงๆกับมันไงล่ะ เจ้าซาสึเกะ

“อย่าวุ่นวาย กลับห้องไป” เขาตอบหน่ายๆก่อนจะกระชับของที่อยู่ในมือ

“ทำไมไม่ให้ทหารมาช่วยล่ะครับ ผมเห็นราชันย์เดินยกไอ้นี่เดินไปมาสองสามรอบแล้ว”

“ข้าไม่ต้องการให้ใครมาแตะต้องของของข้า แล้วก็อย่ามาเกะกะ”
หมับ! 
“!!” จู่ๆมือเล็กก็คว้าหมับที่กระถางก่อนจะออกแรงดึงมาไว้ในอ้อมอก หากแต่ร่างสูงไม่ยอมยื้อกลับคืนไว้ “เจ้าจะทำอะไร!”

“ก็ช่วยท่านไง” ซาสึเกะที่เริ่มตะหงิดๆกับกระถางต้นกุหลาบจึงลองเชิงทำท่าแย่งมันมาถือไว้ ผลที่ออกมาเป็นอย่างที่เขาคิด ราชันย์ดูตกใจไม่น้อยที่เขากล้าขนาดนี้

..ก็นะ เจอมาทุกรูปแบบแล้วไม่มีอะไรที่จะทำให้เขาหวาดกลัวได้อีกแล้วล่ะ..
.

.

.

แน่ใจหรือเด็กน้อย? : )

“อย่าได้บังอาจ…” นารูโตะจับมือซ้อนทับกับมือซาสึเกะซึ่งจับกระถางไว้อยู่ก่อนแล้วแน่น ก่อนจะยกเท้าถีบเข้าที่ท้องคนตัวเล็กจนอีกคนแทบหงายหลัง สาเหตุที่ยังยืนอยู่ได้ก็เพราะถูกมือหนาตรึงไว้แน่น ทุกครั้งที่จะล้มคนตัวเล็กจะถูกกระชากขึ้นมาก่อนจะโดนถีบแบบนี้ซ้ำไปซ้ำมาเรื่อยๆจนเขาแทบจะกระอักเลือดออกมาอยู่แล้ว ดูเหมือนราชันย์จะเริ่มเบื่อกับการอัดเข้ากับหน้าท้องแล้วจึงปล่อยมือบางให้เป็นอิสระล้มลงไปนอนกุมท้องกับพื้น

ซาสึเกะยังไม่ทันได้หายใจหายคอก็ถูกเตะเข้าที่หลังจนกลิ้งอีกรอบ “ชอบนักใช่ไหมไอ้กระถางนี้น่ะ งั้นฉันจะยกให้” 
สิ้นเสียงนารูโตะจับกระถางกุหลาบที่แปดเปื้อนมือคนอื่นไปแล้วไว้แน่น ก่อนจะเหวี่ยงเข้ากระทบกับศีรษะของร่างเล็กอย่างจัง กลีบกุหลาบสีขาวร่วงหล่นเปรอะเปื้อนดินและหยาดเลือดจากผู้ถูกกระทำ
ซาสึเกะนอนแน่นิ่งเลือดอาบศีรษะ สายตาที่เคยดุร้ายตอนนี้กลับมาเฉยชาดังเดิม ราชันย์บัดนี้ดวงตาแดงก่ำไปด้วยน้ำตา แม้จะยังเหลืออีกหลายกระถางแต่ทุกกระถางนั้นมีเถ้ากระดูกโปรยไว้ทุกต้น
แค่ปกป้องลูกเมียยังทำไม่ได้เลย หึ

ถ้าไอ้เด็กเปรตนั่นไม่คอหักตายไปก่อน ถ้ามันมีโอกาสรอดมาให้เขาเห็นหน้าอีก เขาจะฆ่ามันให้ตายคามือเอง

ทันทีที่เปลือกตาคู่งามค่อยๆเปิดขึ้น ความเจ็บปวดก็แล่นเข้าหัวจนซาสึเกะต้องนิ่วหน้ายกมือขึ้นกุม ปลายนิ้วแตะสัมผัสสิ่งที่พันอยู่รอบๆศีรษะตัวเอง
ผ้าพันแผล?

เมื่อได้สติแล้วเหตุการณ์ก่อนหน้าก็ฉายลนวูปอีกครั้ง ยิ่งนึกถึงก็ยิ่งเจ็บแผล ไอ้บ้านั่นเป็นอะไรของมัน แค่นี้ถึงกับต้องทำกับเขาขนาดนี้เลยหรือ! ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้นใจ กุหลาบนั่นมันมีความหมายอะไรทำไมถึงได้อ่อนไหวกับมันนัก ชักจะหงุดหงิดแล้วนะ
“เป็นยังไงบ้างซาสึเกะ” คาคาชิที่ผลักประตูเข้ามาเห็นเขานอนลืมตาอยู่ก็รีบวิ่งเข้ามาดู เดี๋ยวก่อน เมื่อกี้เรียกฉันว่าอะไรนะ …

“หิวน้ำ” ซาสึเกะเอ่ยเสียงแหบแห้ง รู้สึกได้ถึงความแห้งผากในลำคอจนแสบ

“นายหมดสติไปสามวันเลยนะ ฉันดีใจที่นายฟื้น ตอนแรกนึกว่าจะไม่รอดเสียอีก” คาคาชิพูดพลางส่งน้ำให้คนป่วย

“ขนาดนั้นเชียวหรือ .. ว่าแต่ฉันอยู่ที่ไหน”

“บ้านฉันเองน่ะ โทษทีนะซาสึเกะ” คนตัวเล็กถึงบางอ้อ ก็ว่าอยู่ทำไมถึงกล้าพูดจาสนิทสนมกับเขานัก ว่าแต่ขอโทษอะไร?
“ขอโทษที่ปกป้องไม่ได้” ดูเหมือนคาคาชิจะอ่านความคิดเขาออกเสมอ

“….”

“ทั้งที่ตอนนั้นฉันเองก็เฝ้าดูอยู่ แต่ไม่สามารถช่วยนายได้เลย ฉันมันช่างขลาดเสียจริง”

“ไม่หรอก เจ้านั่นกำลังน้ำลายฟูมปากเป็นหมาบ้าอยู่แบบนั้นใครล่ะจะกล้าเข้ามาห้าม” ซาสึเกะลูบเข้าที่แขนของคาคาชิเพื่อให้อีกคนรู้สึกดีขึ้น 
ก็รู้สึกดีขึ้นจริงๆแหละนะ แล้วก็รู้สึกอย่างอื่นด้วย ให้ตายสิอยากจะทะนุถนอมเด็กคนนี้ไว้กับตัวจังเลยแหะ…

“ฉันคงอยู่ที่นี่นานไม่ได้ ฉันต้องกลับไปรับใช้หมอนั่น” ซาสึเกะว่าพลางพยุงตัวลุกขึ้นโดยมีคาคาชิคอยจับประคองไว้ “กลับไปก็เหมือนกับพาตัวเองไปตายนะซาสึเกะ คิดให้ดี”

“มันเป็นหน้าที่ของฉัน ต่อให้ตอนนี้ฉันชักจะเกลียดขี้หน้าเขาแล้วก็ตาม ยังไงเขาก็เป็นเจ้าของชีวิตฉันอยู่ดี”
ซาสึเกะยิ้มออกมาเบาๆ ทำไมเขาจะไม่รับรู้ความรู้สึกที่คาคาชิส่งมาให้ล่ะ ในเมื่อมันชัดเจนขนาดนี้แล้ว แต่ความจริงก็คือเขาเป็นของราชันย์ แม้อีกคนจะต้องการเขาแค่เรื่องเซ็กส์ก็ตาม

 ถึงกลับไปแล้วต้องโดนนารูโตะฆ่า เขาก็คงต้องยอม

Advertisements