WHO?

Title : Who?

Fandom : Naruto Shippuuden

Author : Captmini

Genre : ??

Rate : PG

Pairing : Sasori x Deidara

Note : เรื่องราวฟามรักอันแสนฉดใฉแถแถ่ดของน้องเดอิในหอเล็กๆ

 

 

 

 

“ฮัลโหลแม่ หนูถึงหอพักแล้วนะ คร้าบๆ หนูรักแม่นะ” มือขาวของเดอิดาระกดวางโทรศัพท์ก่อนจะเงยหน้ามองสำรวจหอพักที่กำลังจะเข้าไปอยู่ สภาพเรียกได้ว่าโทรมสุดๆ ขนาดล็อบบี้ยังขนาดนี้เจ้าตัวก็พอจะเดาสภาพห้องพักออก
จะมีผีป่ะวะ ..

 

หลังจากไปติดต่อรับลูกกุญแจห้องมาแล้วขาเรียวก็ก้าวฉับๆโดยที่มีกระเป๋าหิ้วพะรุงพะรังหยุดยืนอยู่หน้าลิฟท์ก่อนจะกดปุ่มเรียก รอเพียงสักพักลิฟต์ก็เปิดออก เจ้าของร่างบางแทรกตัวเข้าไปอย่างทุลักทุเล จังหวะเดียวกันก็มีชายหนุ่มผมแดงที่ถูกควงแขนโดยหญิงสาวทรงสะบึมเดินตามหลังเข้ามาติดๆ

 

ทันทีที่ประตูลิฟต์ปิดลงชายหญิงทั้งสองต่างก็โผเข้าจูบกันแบบดูดดื่มชนิดว่าไม่อายเพื่อนร่วมลิฟต์อย่างเขาเลยสักนิด หรืออาจจะไม่สังเกตุเห็นเราวะ? ชายผมแดงดันตัวหญิงสาวเข้ามุมก่อนจะเลิกชายกระโปรงสั้นเต่อของเธอขึ้นเพียงเล็กน้อย
“เอ่อ ไปชั้นไหนครับ” เสียงหวานเอ่ยถามอย่างประหม่าเพราะเหมือนตัวเองไปขัดจังหวะการพลอดรักของทั้งคู่ยังไงก็ไม่รู้ ทั้งสองผละออกจากกันแล้วส่งสายตาเย็นชาไม่เป็นมิตรมาให้
“ห้า” เขาตอบห้วนๆก่อนจะส่งสายตามาสำรวจรูปร่างผอมบางเพียงครู่แล้วเบนสายตาออกไป

 

“ฮ่ะๆ ชั้นเดียวกับผมเลยครับ บังเอิญจัง” ด้วยความที่หนุ่มร่างเล็กเป็นคนอัธยาศัยดีเป็นทุนเดิมอยู่แล้วจึงส่งยิ้มให้ทั้งคู่ ซาโซริมองรอยยิ้มนั้นด้วยสายตาว่างเปล่าก่อนประตูลิฟต์จะเปิดออก เดอิดาระเบี่ยงตัวหลบเพื่อให้คู่รักเดินออกไปก่อน แต่ดูเหมือนว่าหญิงสาวมัวแต่ก้มหาของในกระเป๋า เขาจึงส่งยิ้มน้อยๆให้ทั้งคู่เป็นเชิงบอกลา ก่อนจะก้มตัวหยิบกระเป๋าใบใหญ่เดินออกไป

 

“อ๊ะ ซาโซริคุง ฉันลืมของไว้บนรถน่ะ เดี๋ยวจะลงไปหยิ-”
“อืม เจอกันพรุ่งนี้”
“ค..คะ?”

 

ด้วยความที่เป็นคนที่ไม่ชอบรอใครซาโซริจึงไล่เธอกลับ หญิงสาวทำท่าจะท้วงแต่ขายาวก็ก้าวจากเธอไปเสียแล้ว

 

เดอิดาระยืนไขกุญแจห้องอย่างเอาเป็นเอาตายก็ไม่มีทีท่าว่าจะเปิดได้ มือบางเขย่าลูกบิดแรงๆด้วยความหงุดหงิด
“ถอยไป” เดอิดาระหันตามเสียงไปก็พบกับชายผมแดงคนเดียวกับในลิฟต์ที่เขาเพิ่งจากมาเมื่อครู่ แต่กลับไม่มีหญิงสาวตามหลังมาเลย ร่างบางถอยออกจากประตูงงๆก่อนจะถึงบางอ้อเมื่อชายหนุ่มอีกคนล้วงกุญแจออกมาจะไขเข้าห้องเหมือนกัน
“คุณเองก็อยู่ห้องนี้เหรอ?”
“…….” ซาโซริไม่ตอบแต่ส่งสายตาไม่พอใจกับคำถามโง่ๆของเดอิดาระ
“เอ่อ..มันไขยากนะครับ”

 

กริ๊ก

 

ประตูห้องถูกเปิดออกอย่างง่ายดายก่อนชายหนุ่มผมแดงเพลิงจะเดินเข้าด้านในปล่อยให้เดอิดาระแบกกระเป๋าพะรุงพะรังเดินตามเข้ามา
เดอิดาระวางกระเป๋าก่อนจะมองไปรอบๆห้อง ในห้องเล็กนี้มีแค่เตียงขนาดเล็ก 2 เตียง ตู้เย็นขนาดเล็ก ตู้เสื้อผ้า โต๊ะญี่ปุ่นแบบพับพิงอยู่ผนังห้อง ทีวีเครื่องเก่ามีหนวดกุ้งและห้องน้ำในตัว เรียกได้ว่าแทบไม่มีที่จะเดิน …
“ชื่ออะไร” จู่ๆเสียงทุ้มก็เอ่ยถามเพื่อนร่วมห้องคนใหม่

 

“เดอิดาระครับ ฝากตัวด้วยคุณ..เอ่อ”

“ซาโซริ” พูดจบก็ทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงฝั่งขวา เดอิดาระเห็นว่าเตียงขวาโดนจับจองไปแล้วเจ้าตัวเลยหย่อนก้นลงเตียงฝั่งซ้ายบ้าง
“อยู่กับฉันห้ามทำตัววุ่นวาย ห้ามเสียงดัง ปิดไฟทุกดวงหลังห้าทุ่มไม่ว่าตอนนั้นแกจะหลับหรือตื่นอยู่ก็ตาม เข้าใจ?”
“ไม่เอาอ่ะ ผมก็เสียเงินเช่านะทำไมจะใช้ไฟหลังห้าทุ่มไม่ได้ ถ้าคุณนอนไม่หลับเพราะแสงแยงตาคุณก็หาผ้ามาปิดตาตัวเองสิครับ” ร่างบางเถียงอย่างไม่ยอมเรียกให้คิ้วหนาของอีกคนกระตุกก่อนจะนึกอะไรสนุกๆขึ้นได้
“หึ ฉันจะบอกอะไรให้”

“เรื่องอะไรเหรอ?”

“ที่ฉันไม่นอนเตียงนั้นเพราะผีมันเฮี้ยน” เสียงทุ้มเอ่ยเบาลง

“ก โกหกน่า!” คนตัวเล็กยกขาขึ้นบนเตียงทันที

“จริงๆ ทุกคืนจะมีผีมานอนไม่ข้างบนเตียงก็ใต้เตียง คืนนี้นายเดาใจมันเอาแล้วกันว่ามันจะนอนตรงไหน” ซาโซรินั่งมองอีกคนที่เริ่มทำสายตาล่อกแล่ก หันรีหันขวางไปรอบตัว รอยยิ้มปรากฏที่มุมปากชายผู้เฝ้ามอง

ตกกลางคืนหลังทั้งคู่อาบน้ำแต่งตัวสวมชุดนอนกันเรียบร้อยแล้วได้เวลาปิดไฟตามเวลาที่ตกลง แต่เดอิดาระกลับไม่ยอมแถมเจ้าตัวยังไม่เฉียดใกล้เตียงตัวเองอีกด้วย
แต่ซาโซริกลับไม่สนใจคนที่ยืนตัวสั่นอยู่ปลายเตียง ทันทีที่มือหนาปิดโคมไฟเดอิดาระก็ร้องเสียงหลงแล้วโดดพุ่งใส่ทับตัวซาโซริจนอีกฝ่ายไม่ทันได้ตั้งตัวถึงกับจุก
“พี่ครับผมกลัวน๊าT-T” เสียงหวานร้องแง้วๆซุกกับอกเหมือนลูกแมวทำเอาซาโซริโกรธไม่ลง

“เออ ลุกออกไปซะ หนัก”

“เปิดไฟก่อนสิ”คนตัวเล็กยังคงกอดชายหนุ่มผมแดงแน่นราวกับจะสิงร่าง ซาโซริทำท่าจะเปิดไฟอีกรอบแต่เสียงหวานก็ขัดขึ้นมาเสียก่อน
“ผมเปลี่ยนใจแล้ว”

“หืม?”

 

“ผมจะนอนเตียงนี้กับรุ่นพี่ครับ” เดอิดาระกอดกระชับตัวอีกคนแน่นกว่าเดิมเพราะรู้ว่าอีกฝ่ายต้องไล่ต้องผลักเขาไปอีกเตียงแน่

“แกรัดแน่นขนาดนี้ฉันหายใจลำบากนะ” ซาโซริไม่ไล่คนตัวเล็กแถมยังลูบหัวทุยๆเบามืออย่างลืมตัว
เดอิดาระค่อยๆซุกตัวลงผ้าห่มก่อนจะเข้ามาเบียดกับกายอุ่นจนซาโซริแทบตกเตียง

“อย่าเบียดดิ” ซาโซริดันตัวอีกคนออกเมื่ออีกฝ่ายใกล้จะสิงเขาเต็มทน

“ก็ผมกลัวอ่ะ” ร่างเล็กยังคงเกาะแกะไม่เลิกจนชายผมแดงเริ่มหงุดหงิดขึ้นมาบ้างแล้ว

“เดี๋ยวฉันไปนอนเตียงนั้นเอง” ว่าจบก็ใช้แรงงัดมือเดอิดาระออกก่อนจะข้ามไปนอนเตียงฝั่งขนาน

“รุ่นพี่ ไม่กลัวผีมันหลอกเอาเหรอ?” เดอิดาระพูดเบาๆโดยที่ไม่หันไปหาอีกคนที่นอนเหยียดยาวอยู่อีกเตียงด้วยความกลัวจะนอนฝันร้าย

“มาดิ จับปล้ำแม่ง”

“ทะลึ่ง”

ซาโซริไม่ได้ตอบอะไรกลับมาอีก รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อโดยไม่ทันรู้ตัว

 

ซาโซริตื่นขึ้นมาอีกทีกลางดึกเพราะรู้สึกหายใจไม่ออกและหนักช่วงกลางลำตัว สายตาคมกระพริบถี่ๆเพื่อให้

สายตาชินกับความมืดก่อนจะพบว่ามีคนนั่งทับเขาอยู่ ผมสีเหลืองยาวสลวยห้องนี้มีแค่ไอ้เด็กที่เข้ามาใหม่เท่านั้น

“ไอ้เดอิ มานั่งทับทำไมเนี่ย” ร่างที่นั่งทับกลางลำตัวเขาอยู่หันหน้ามาหาเขาอย่างช้าๆ ใบหน้าขยับเข้ามาใกล้จนต้องแสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาพอดีขับให้ดวงหน้านั้นสวยงามดั่งอิสตรีเพศ แพขนตาเรียงยาวรับกับมณีสีไพลินคู่สวย ริมฝีปากบางทรงกระจับนั้นดูน่ารักเสียจนซาโซริอดไม่ได้ที่จะให้มือประคองแก้มอีกฝ่ายก่อนจะไล้นิ้วโป้งไปตามริมฝีปากสีสวย เดอิดาระตกใจเพียงครู่ก่อนจะกลับมาทำสายตานิ่งเหมือนเดิม

“กลัวอ่ะดิ….”

“ห้ะ?” ซาโซริมองอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจ

“ทีตอนแกล้งผมล่ะ ไม่คิดว่าผมจะกลัวบ้างหรือไง” ใบหน้าหวานงอง้ำ ซาโซริเริ่มจับต้นชนปลายถูกก็กลับมาทำสีหน้าซังกะตายตามปกติ

“เพิ่งรู้หรือไง ผีน่ะมันไม่มีหรอก”

“ถ้ารุ่นพี่ไม่สารภาพออกมาเองผมก็คงเชื่อว่าห้องเรามีผีแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆอ่ะ”

“ฉัน? สารภาพ?” ชายผมแดงขมวดคิ้วอีกครั้ง

“รุ่นพี่นั้นแหละมาพูดกรอกหูผมตอนนอน จั้กจี้หูชะมัด”

 

 

FIN.

อ้าวเห้ย ไม่เหมือนที่คุยกันไว้นี่หว่า

Advertisements